Dekorasyon, bir mekanın düzenlenmesinden bir eşyanın estetik yerleştirilmesine kadar pek çok şeyi yerli yerinde görme sanatıdır. Kişinin kullanmış olduğu eşyaları ve dekore etme şekli yaşam tarzını, kişiliğini ve benliğini yansıtır. Dağınık bir yerleşim kişinin karamsarlığını yansıtırken, düzenli ışık alan cephelere bakan bir yerleşim ise kişinin hayata daha ılımlı yaklaştığının göstergesidir.

Kimileri etrafındakilerin de kendi hazırlamış olduğu görsel şölene katkıda bulunmalarını ve takdir etmelerini ister. Bu yüzden şuursuzca oluşturulacak , renk malzeme ve sistem kullanılmasına son derece karşıdır. Bu titizliğin muhakkak ki kişinin hayatına bir artı değer sağladığı görülmektedir. Bu yüzden uyumlu mobilya ile donatılmış kişilerin renk uyumu ve ahengi yakaladığı andaki psikolojik  motivasyonu zirvededir.

Kişilerin dekora olan bu içgüdüsel bağlılığı onun yaşadığı mekan çerçevesini biraz daha genişleterek bulunduğu şehre kadar genişlemektedir. Bu konuda  sık kullanılan meşhur bir sözde durumu şöylece özetleyiverir. “Yaşadığı kenti oluşturan insan, aynı zamanda o kentle birlikte biçimlenir”  Kentsel dekorasyon ve zevkin uyumu da burada kendisini göstermektedir.

Bir şehrin meydan ve sokaklarının dekorasyonu o kentin kimliğini de açıkça göstermektedir.Buralarda kullanılan ahşap, mobilya dekorasyon, ışıklandırma ve çevre düzenlemelerinin   doğal çevreyle uyumu, amaca uygunluğu ve kullanışlı olması da üretildiği malzemeye saygılı olup, olmaması, da o kentin gelişmişlik düzeyini gösterir.

Görüldüğü gibi, insanın kendisinden başlayarak yaşadığı ortamda dekorasyona olan bağlılığı onun kültürel birikimden ve yaşam tarzını yansıtmasından kaynaklanır.